Ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης γιὰ τοὺς Νεορθοδόξους Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Περὶ θείου καὶ ἀνθρωπίνου ἔρωτος" τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου Ἡ νεορθοδοξία ἀνατρέπει τὴν Ὀρθοδοξία

ΠΗΓΗ ΑΠΟ ΤΡΕΛΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης γιὰ τοὺς Νεορθοδόξους

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Περὶ θείου καὶ ἀνθρωπίνου ἔρωτος" τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου 

 Ἡ νεορθοδοξία ἀνατρέπει τὴν Ὀρθοδοξία

 Τί εἶναι κατὰ βάθος ἡ διδασκαλία τῶν νεορθοδόξων; Εἶναι ἕνα θεωρητικὸ σύστημα ποὺ συγκροτεῖται ἀπό στοιχεῖα παρέχοντα συνεχή καὶ ἀδιάπτωτη εὐδαιμονία, χαρά, εὐφορία, αἰσιοδοξία, ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, ὑποσχόμενο τὴν τελείωση τῶν βιούντων κατὰ τὰ πρότυπα τῶν νεορθοδόξων μὲ κατάληξη τὸν θεῖον ἔρωτα καὶ τὴν θέωση. Δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἕνα τρόπο ζωῆς, μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ συνίσταται ἀπό, κατ' ἐπιλογήν, δογματικὲς καὶ πνευματικὲς θέσεις, ὑφιστάμενες ἀπαραιτήτως, προκρούστιες ἐπεξεργασίες καὶ ὑποτασσσόμενες σὲ ἀναπλαστικὲς μεθοδεύσεις, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν προσχηματισμένα μοντέλα στὴ θεωρία καὶ τὴν πράξη. Προσφέρουν ἔτσι μία dolce vita, ἀλλὰ προπαντός, ὀρθόδοξη ἀφοῦ δὲν στερεῖται ὀρθοδόξων στοιχείων! Καὶ ἀκριβῶς γι' αὐτὸ καὶ ἀπατηλή. Ποιὸς δὲν θέλει τὴν εὐτυχία του, τὴ χαρά του καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία του; Ἔτσι λοιπὸν ἡ ἀνθολογημένη αὐτὴ διαδαχὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία γίνεται ἀποδεκτὴ εὐχαρίστως, σὰν κάτι ἀντι-στασιακό, ἀντι-παλιολιθικό, ἀντι-συντηρητικό, σὰν "μιὰ ἄλλη γλώσσα, μιὰ ἄλλη θεώρηση αὐτοῦ τοῦ χώρου".

 Ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ αἴρεται πλέον, γιατί δὲν.... χρειάζεται, ἡ νέκρωση τῆς σάρκας καὶ τῶν παθῶν εἶναι περιττή, ἀφοῦ τὴν ἑτοιμάζουμε γιὰ ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, τηρουμένου βέβαια, τοῦ ὄρου ὅτι "προσφέρεται γιὰ τὴν εὐτυχία τοῦ ἄλλου". Λόγος περὶ ἐντολῶν δὲν γίνεται, γιὰ νηστεῖες καὶ γενικῶς ἄσκηση γιὰ "στενὴ καὶ τεθλιμμένη" καὶ γιὰ πολέμους μὲ τὸν σατανᾶ καὶ τὰ πάθη, τελεία σιωπή. 

Ἡ Πατερικὴ Γραμματεία εἶναι καλή, ἀλλὰ ἀνθολογουμένη καὶ καταλλήλως ἑρμηνευομένη, γιὰ νὰ προβάλλει τὴν χαρούμενη Ὀρθοδοξία. Τὰ ἀριστουργήματα τῆς ὀσιακῆς ἐμπειρίας καὶ τῶν θεολογικῶν ἐλλάμψεων ποὺ ἔχουν ἐνσωματωθεῖ στὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Παρακλητικῆς, τοῦ Τριωδίου, στὰ Μηναῖα, στὸ Θεοτοκάριον, στὸ Πεντηκοστάριον, εἶναι ἀποδεκτά, χωρὶς ὅμως τοὺς θρήνους τῆς μετανοία, χωρὶς τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος, τῆς ἐνοχῆς, τῆς εὐθύνης, τῶν χρεῶν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρο πέλαγος ἀγαθότητος καὶ βλέπει τὶς ἀνθρώπινες ἀθλιότητες μὲ κατανόηση ὡς ἀστοχίες, ἀτευξίες. Λόγος περὶ θείας δικαιοσύνης καὶ ἀνταποδόσεως, δὲν ἔχει θέση στὴ νεορθοδοξία, Ἐπίσης ὁ τὸσο εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος Κύριος, ἀδύνατον νὰ κολάσει, ἀφοῦ κάτι σχετικὸ τάχα λέγει καὶ ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, Ὁ φόβος ἔχει ἐκτοπισθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ "τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως", εἶναι ἄγνωστη γλώσσα, ἀφοῦ θὰ μᾶς δικαιώσει ὁ Κύριος σὰν τὸν Μαρμελάδωφ, μόνο καὶ μόνο γιατί θεωροῦσε τὸν εὐαυτό του ὡς χοῖρο.

Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης για τους Νεορθοδόξους

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Περὶ θείου καὶ ἀνθρωπίνου ἔρωτος" τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου

Ἡ νεορθοδοξία ἀνατρέπει τὴν Ὀρθοδοξία

Τί εἶναι κατὰ βάθος ἡ διδασκαλία τῶν νεορθοδόξων; Εἶναι ἕνα θεωρητικὸ σύστημα ποὺ συγκροτεῖται ἀπό στοιχεῖα παρέχοντα συνεχή καὶ ἀδιάπτωτη εὐδαιμονία, χαρά, εὐφορία, αἰσιοδοξία, ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, ὑποσχόμενο τὴν τελείωση τῶν βιούντων κατὰ τὰ πρότυπα τῶν νεορθοδόξων μὲ κατάληξη τὸν θεῖον ἔρωτα καὶ τὴν θέωση. Δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἕνα τρόπο ζωῆς, μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ συνίσταται ἀπό, κατ' ἐπιλογήν, δογματικὲς καὶ πνευματικὲς θέσεις, ὑφιστάμενες ἀπαραιτήτως, προκρούστιες ἐπεξεργασίες καὶ ὑποτασσσόμενες σὲ ἀναπλαστικὲς μεθοδεύσεις, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν προσχηματισμένα μοντέλα στὴ θεωρία καὶ τὴν πράξη. Προσφέρουν ἔτσι μία dolce vita, ἀλλὰ προπαντός, ὀρθόδοξη ἀφοῦ δὲν στερεῖται ὀρθοδόξων στοιχείων! Καὶ ἀκριβῶς γι' αὐτὸ καὶ ἀπατηλή.

Ποιὸς δὲν θέλει τὴν εὐτυχία του, τὴ χαρά του καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία του; Ἔτσι λοιπὸν ἡ ἀνθολογημένη αὐτὴ διαδαχὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία γίνεται ἀποδεκτὴ εὐχαρίστως, σὰν κάτι ἀντι-στασιακό, ἀντι-παλιολιθικό, ἀντι-συντηρητικό, σὰν "μιὰ ἄλλη γλώσσα, μιὰ ἄλλη θεώρηση αὐτοῦ τοῦ χώρου". Ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ αἴρεται πλέον, γιατί δὲν... χρειάζεται, ἡ νέκρωση τῆς σάρκας καὶ τῶν παθῶν εἶναι περιττή, ἀφοῦ τὴν ἑτοιμάζουμε γιὰ ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, τηρουμένου βέβαια, τοῦ ὄρου ὅτι "προσφέρεται γιὰ τὴν εὐτυχία τοῦ ἄλλου".

Λόγος περὶ ἐντολῶν δὲν γίνεται, γιὰ νηστεῖες καὶ γενικῶς ἄσκηση γιὰ "στενὴ καὶ τεθλιμμένη" καὶ γιὰ πολέμους μὲ τὸν σατανᾶ καὶ τὰ πάθη, τελεία σιωπή. Ἡ Πατερικὴ Γραμματεία εἶναι καλή, ἀλλὰ ἀνθολογουμένη καὶ καταλλήλως ἑρμηνευομένη, γιὰ νὰ προβάλλει τὴν χαρούμενη Ὀρθοδοξία. Τὰ ἀριστουργήματα τῆς ὀσιακῆς ἐμπειρίας καὶ τῶν θεολογικῶν ἐλλάμψεων ποὺ ἔχουν ἐνσωματωθεῖ στὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Παρακλητικῆς, τοῦ Τριωδίου, στὰ Μηναῖα, στὸ Θεοτοκάριον, στὸ Πεντηκοστάριον, εἶναι ἀποδεκτά, χωρὶς ὅμως τοὺς θρήνους τῆς μετανοία, χωρὶς τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος, τῆς ἐνοχῆς, τῆς εὐθύνης, τῶν χρεῶν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρο πέλαγος ἀγαθότητος καὶ βλέπει τὶς ἀνθρώπινες ἀθλιότητες μὲ κατανόηση ὡς ἀστοχίες, ἀτευξίες.

Λόγος περὶ θείας δικαιοσύνης καὶ ἀνταποδόσεως, δὲν ἔχει θέση στὴ νεορθοδοξία, Ἐπίσης ὁ τὸσο εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος Κύριος, ἀδύνατον νὰ κολάσει, ἀφοῦ κάτι σχετικὸ τάχα λέγει καὶ ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, Ὁ φόβος ἔχει ἐκτοπισθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ "τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως", εἶναι ἄγνωστη γλώσσα, ἀφοῦ θὰ μᾶς δικαιώσει ὁ Κύριος σὰν τὸν Μαρμελάδωφ, μόνο καὶ μόνο γιατί θεωροῦσε τὸν εὐαυτό του ὡς χοῖρο.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2016/08/blog-post_82.html

Ο μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης, έγραψε το 1965:

 «Από το 1920 έχομεν συρροήν «βλασφημιών», δια του καινοτόμου Μεταξάκη, και του Ωριγενιστού Βασιλείου, αι οποίαι απεκορυφόθησαν δια του νυν Πατριάρχου κ. Αθηναγόρου. Οποίαι και οπόσαι βλασφημίαι!
Από το 1949 μέχρι σήμερον και τι δεν ηκούσαμεν από του στόματός του! Προς τι να τας επαναλάβωμεν; Προς τι να είπωμεν δια την «φιλτάτην του πατρίδα, την Τουρκίαν δια τας άνευ ανάγκης γλοιώδεις κολακείας προς το Ισλάμ, το ότι «ένα Θεόν πιστεύομεν πάντες» ή «όταν περιέρχωμαι εις αμηχανίαν, στρέφω το βλέμμα μου προς την εικόνα του Ατατούρκ και φωτίζομαι», τας ιδιοτύπους συλλειτουργίας μετά των Αρμενίων, τα τελούμενα μνημόσυνα επί νεκρών Τούρκων, αι συμφωτογραφήσεις μετά ελεεινών γυναικών, η αντικατάστασις του «μέτρου αληθείας ο Θεός», δια του «μέτρου ο άνθρωπος», η σιωπή του επί επιμόνου κατηγορίας ως μασόνου, η κατόπιν τόσου σκανδάλου, απειλήσαντος την ενότητα του Πατριαρχείου, προώθησις του μασόνου Ιακώβου εις Αμερικήν;
Προς τι να υπομνήσωμεν τα τόσον γνωστά γεγονότα των τελευταίων χρόνων;
Ποίος ποτέ Πατριάρχης Κ/πόλεως εδέχθη να γίνη όργανον μεγάλης εγκοσμίου δυνάμεως, δια να επιτύχη μίαν ψευδένωσιν των Εκκλησιών εις βάρος της Ορθοδόξου Πίστεως; Ποίος ελάλησε τόσον φιλελεύθερα και αντορθόδοξα, ως ούτος ο άνθρωπος;…. Ποίος άλλος είπε, ότι «μεταξύ Ορθοδόξων και Λατίνων δεν υπάρχουν διαφοραί»; Ποίος άλλος ετραυμάτισε την εθνικήν μας φιλοτιμίαν με τον νοσηρόν φιλοτουρκισμόν του; Ποίος προσέφερε «γην και ύδωρ» εις τον πάπαν;
Ποίος εδίχασε το πλήρωμα της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας, εις ενωτικούς και ανθενωτικούς;
Ποίος περιήγαγεν εις τόσον ταπεινωτικήν θέσιν το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δια μιάς αχρείου Ορθοδόξως και φιλολατινικής πολιτικής;
Διατί, λοιπόν, όλα αυτά δεν αποτελούν «βλασφημίας κατά του αγίου Πνεύματος» και τα δεινά τα οποία υπέστη το Πατριαρχείον μας και ο εις την Τουρκίαν λαός μας δεν αποτελούν «ένδικον μισθαποδοσίαν» υπό του Θεού μη φειδομένου και προ αυτού εκ του ολοκληρωτικού εκ της βασιλίδος «ξεριζώματος»;


http://orthodox-voice.blogspot.gr

Θεόκλητος Διονυσιάτης μον., Αθωνικά Άνθη. Άρθρα και μελετήματα επί τη χιλιετηρίδι του Αγίου Όρους

Θεόκλητος Διονυσιάτης μον., Αθωνικά Άνθη. Άρθρα και μελετήματα επί τη χιλιετηρίδι του Αγίου Όρους

Θεόκλητος Διονυσιάτης μον., 
Αθωνικά Άνθη. 
Άρθρα και μελετήματα επί τη χιλιετηρίδι του Αγίου Όρους. 
Αθήνα 1963

Αναρτήθηκε από Antonios στις 21:20

Ο γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης για τον παπα -Τύχωνα.

Ο σεβαστός λόγιος μοναχός γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης μου διηγήθηκε ότι πήγε κάποτε να συναντήσει τον θαυμάσιο στην ψυχή και την βιβλική όψη Pώσο ερημίτη παπα -Τύχωνα.

Πλησίασε το ασκητήριο του άκουσε θεσπέσιες ψαλμωδίες.
Νόμιζε ότι γινόταν Θεία Λειτουργία και για αυτό περίμενε έξω από την καλύβα μέχρι να τελείωση..
Τέλος, αφού μπήκε βρήκε μόνο τον παπα Τύχωνα στην εκκλησία, ο οποίος εκείνη την στιγμή μεταλάμβανε τον Άγιον Άρτον.
Διατηρούσε Άγιον Άρτον όλο το χρόνο και μεταλάμβανε συχνά μόνος του.
Ο πατέρας Θεόκλητος έμεινε κατάπληκτος και απορούσε τι να ήταν οι ψαλμωδίες που άκουσε προηγουμένως..
Λίγο πριν την μακάρια κοίμηση του ερημίτου τον υπηρετούσε ο μαθητής και υποτακτικός του, σεβάσμιος γέρων Παίσιος.
Εσύ είσαι ο άγιος Σεραφείμ; Ρώτησε κατάκοιτος και ετοιμοθάνατος παπα Τύχων.
Τι λέτε γέροντα, δεν σας καταλαβαίνω.
Να - είπε τότε – προ ολίγου ήταν εδώ ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ μαζί με την Παναγία και μιλούσαμε...

- Τι σου είπε η Παναγία; Ρώτησε ο πατέρας Παίσιος.
-Μου είπε ότι θα με πάρει μετά την γιορτή μου.
Πράγματι στις 10 Σεπτεμβρίου μετά την γιορτή της γεννήσεως της Θεοτόκου 8 Σεπτεμβρίου, κοιμήθη ο παπα – Τύχων με ειρήνη κρατώντας στα χέρια του ένα σταυρό. Πριν πεθάνει ο πατέρας Παίσιος του έβαλε στην μύτη να μυρίσει βασιλικό. Μυρίζει ωραία γέροντα; Του είπε. Ναι, παιδί μου αλλά ο παράδεισος μυρίζει πολύ πιο ωραία!…

ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

 Αγιορείτικο Βήμα
Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στις 5/15/2015

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟ

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟ

Του Οσιολ. Μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτη

=====

Εἰς τά πλαίσια τῶν δραστηριοτήτων του, ἡ ἀξιολογώτερη προσφορά τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος ἦταν στήν Ἱεράν Κοινότητα ὅπου ἐπί σειράν ἐτῶν διηκόνησε ὡς ἀντιπρόσωπος καί πρωτεπιστάτης.

Ἡ περίοδος 1965-1973 ἦταν γιά τό Ἁγιώνυμο Ὅρος ἀλλά καί ὁλόκληρο τήν ὀρθοδοξία μία περίοδος φοβερῆς δοκιμασίας. Αὐτήν τήν περίοδο Πατριάρχης ἐτύγχανε ὁ ἀείμνηστος Ἀθηναγόρας.

Δέν εἶμαι σέ θέσιν νά κρίνω ἄν ἐννοοῦσε αὐτά πού ἔλεγεν ἤ ἄν ήταν ἕνας μεγάλος διπλωμάτης.

Ἀλλά καί ἡ διπλωματία στόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔχει θέσιν καί πρό πάντων ἐπί δογματικοῦ ἐπιπέδου. 

Κατ’ ἀρχήν προέβη κατά τό 1965 εἰς τήν περιβόητον ἐκείνην ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων τοῦ σχίσματος, πράγμα ἀπαράδεκτον ἀφοῦ πρῶτα δέν ἤρθησαν οἱ λόγοι τοῦ σχίσματος μεταξύ ὀρθοδόξου καί δυτικῆς Ἐκκλησίας. Δέν ἔφτανε αὐτό, κατεσκανδάλισε τούς πιστούς καί μάλιστα τούς εὐαίσθητους ἁγιορεῖτες μέ δηλώσεις τελείως ἀνορθόδοξες ὅπως π.χ. «ἕνωσις ἄνευ ὅρων καί ὁρίων», «κάτω τα δόγματα», «τό δόγμα ἐναντιώνεται στήν ἀγάπην» κ.λ.π.

Ἀνάστατοι οἱ ἁγιορεῖται προέβησαν οἱ πλεῖστοι εἰς τήν ἀποκοπήν τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου. Ἀρκετοί καί μάλιστα εὐλαβεῖς μοναχοί ἀλλά ἁπλοϊκοί, παρεσύρθησαν στό ζηλωτισμό, ὅπου ἔκτοτε καί μέχρι σήμερα διατηρεῖται στήν Ι. Μ. Ἐσφιγμένου. Πολλές διαμαρτυρίες ἔγιναν καί ἀπό τόν ἑλλαδικό χῶρο καί μεμονωμένα ἀπό τό Ἅγιον Ὅρος.

Ὅμως ἡ ἐπίσημη ἐκπροσώπησις τοῦ Ἱεροῦ τόπου εἶναι ἡ Ἱερά Κοινότης. Τήν ἐποχήν ὅμως ἐκείνη σχεδόν ὅλοι οἱ ἀντιπρόσωποι ἤσαν ὀλιγογράμματοι.

Ὅμως ἡ θεία πρόνοια οἰκονόμησε νά σταλῆ ἀντιπρόσωπος ἀπό τήν Ἱερά Μονή Διονυσίου ὁ Μοναχός Θεοκλητός. Ἐκείνην τήν ἐποχή η Ἱερά Κοινότης καί ο π. Θεόκλητος ἐταυτίζοντο. 

Εὐαίσθητος ὅπως ἦταν σέ θέματα πίστεως μέ δική του πρωτοβουλία ἡ Ἱερά Κοινότης μέ δηλώσεις καί ἐπιστολές πού συνέτασσεν ὁ ἴδιος ὁ π. Θεόκλητος ἀνέλαβεν τήν πρωτοβουλία τοῦ ἀγῶνος ἕνα μέν νά διαμαρτύρεται ἀλλά καί νά ἐλέγχει κάθε εἴδους παρεκτροπῶν, ἄλλο δέ νά διαφωτίζη τούς εὐλαβεῖς ἁπλοϊκούς ἁγιορεῖτες, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν χάθηκε ὅπως ἀσυστόλως ἐξεστόμιζαν πολλοί «ζηλωταί», ὅπου καί προέβαλλαν πρόβλημα συνειδήσεως παραμονῆς εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ὡσάν δέ διέξοδον τήν προσκόλλησιν σέ μία ἀπό τίς πολλές ζηλωτικές παρατάξεις. 

Στόν ἀγώνα αὐτό πρωτοστάτης ὑπῆρξεν ὁ ἀείμνηστος π. Θεόκλητος. 

Καί ὄντως ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἀπῆλθε. Διαδέχεται ὁ ταπεινός Δημήτριος τόν θρόνο. Κατευνάζει τούς εὐσεβεῖς λείψανα ὅμως  τοῦ ζηλωτισμοῦ παραμένουν μέχρι σήμερα. 

Ἀλλά σάν νά μήν ἔφθαναν τά δικά μας ἔρχεται τώρα ἡ ρωσσική Ἐκκλησία μέ τή σειρά της καί ἐξαγγέλλει κάτι τό φοβερό ἀποφασίζει τήν μετάδοσιν τῶν Θείων Μυστηρίων στούς παπικούς κατά τό ἔτος 1970. Τό γεγονός αὐτό συνεκλόνησεν ὁλόκληρό το Ἅγιον Ὅρος καί μάλιστα ἔντονο τυγχάνει στό Ὅρος καί τό ρωσσικό στοιχεῖο. Τήν Μονήν τοῦ Ρωσσικοῦ συχνά πυκνά ἐπισκέπτονται Ρῶσσοι ἀρχιερεῖς καί κληρικοί.  Ἐν συνεχεία περιοδεύουν σ’ ὁλόκληρό το Ἅγιον Ὅρος.

Πῶς θά ἔχουμε κοινωνία μαζί τους; Τόσον ὁ π. Θεόκλητος, ὅσον καί ὁ ἀείμνηστος Γέροντάς του, ἄλλη μεγάλη προσωπικότης τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἀντέδρασαν ἀστραπιαία γραπτῶς καί προφορικῶς ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ Ἱερά Κοινότης διεμαρτυρήθη τή προτροπή τοῦ Ι.Μ.Δ. Θεοκλήτου.

Μάλιστα σέ μίαν ἐπίσημον ἐπίσκεψιν μετά τήν ἐν λόγω ἀπόφασίν του τότε Πατριάρχου Ποιμένος, ὁ ἀείμνηστος Θεόκλητος, ἐτόλμησε στήν ἐπίσημον προσφώνησιν νά ψέξει τήν ἐν λόγω ἀντορθόδοξον ἐνέργειαν. Ἐνθυμοῦμαι ἀκόμα παρεπιμπτόντως καί τόν ἀείμνηστον Γέροντά μου Π. Χαράλαμπον, ἡγούμενον τότε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Διονυσίου, σέ μίαν ἐπίσκεψιν ρώσων ἱεραρχῶν στήν Μονήν μας, μέ ὅλην του τήν ἁπλότητα ἐτόλμησε καί τούς ὑπέβαλε σέ πραγματική ψυχρολουσία, ψέγοντας αὐτήν τήν πράξιν.

Πιστεύω ὅτι στήν μετ’ οὐ πολύ ἀνάκλησιν τῆς ἐν λόγω ἀποφάσεως συνετέλεσε κατά κύριον λόγον τό Ἅγιον Ὅρος καί μάλιστα ἡ Ἱερά Κοινότης μέ πρωτοβουλίαν τοῦ ἀειμνήστου Θεοκλήτου.

Κατά τήν περίοδο 89-90 Πρωτεπιστάτης Ἅγιου Ὅρους διετέλεσεν ὁ π. Θεοκλητός. Ἐκεῖνο τό διάστημα μία ὁμάδα «ζηλωτῶν μοναχῶν» ἐκμεταλλευομένη τήν λειψανδρίαν τῆς Ι. Μ. Δοχειαρίου, ἠθέλησε κατά τό πρότυπό της Ἐσφιγμένου νά καταλάβη τήν Μονήν. Ἐγκατεβίωσαν ἐντός δῆθεν ὡς διακονητές ἀλλά μέ ἀρχιτεκτονικόν σχέδιον, τόσον οἱ Δοχειαρίτες (μερικοί γέροι), ὅσο καί οἱ ἱεροκοινοτικοί… ἀγρόν ἠγόρασαν. Ὅμως δέν διέλαθε τῆς προσοχῆς τοῦ πανέξυπνου Πρωτεπιστάτου.

Συγκαλεῖ ἀμέσως σύναξιν καί ἀποστέλλει ἀντιπροσωπείαν εἰς τήν Μονήν. 

Ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεδείχθη ὅτι στήν τρίχαν (ποῦ λένε) γλύτωσε ἡ Μονή νά πέση στά  χέρια τῶν ζηλωτῶν. Καθώς ὁμολογοῦν οἱ τότε ἀντιπρόσωποι τό ἐπίτευγμα αὐτό ἀνήκει ἐξ ὁλοκλήρου στόν τότε Πρωτεπιστάτη Θεόκλητο Διονυσιάτη.

ΠΗΓΗ:

ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης – Τι έλεγε για τη Μετάνοια, την σημερινή κατάσταση, τις αιρέσεις, τον Όσιο Παϊσιο… (2ο Μέρος)

*Δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Γέροντα Θεόκλητου του Διονυσιάτη – Υπό Μοναχού Δαμασκηνού).
-Ποιά ἡ βαθύτερη ἔννοια τῆς μετανοίας, Γέροντα;
-Κατ᾿ ἀρχήν μετάνοια εἶναι ὅρος πνευματικῆς ζωῆς. Ἀκόμη καί σέ ὕψη ἀρετῶν ν᾿ ἀνέβης, ἔχεις ἀνάγκη μετανοίας. Τά δάκρυα τῆς μετανοίας εἶναι τά τελευταῖα, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καί τά πιό τελευταῖο εἶναι τό μαρτύριο, τό ὁποῖον δέν μολύνεται μέ ἄλλες ἁμαρτίες καί ἠθικούς ρύπους. Λοιπόν, μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁπ
οῖος ἔχει τό χάρισμα τῶν δακρύων. Μᾶς βοηθοῦν διότι εἶναι καθαρτικά. Καθαίρουν καί λαμπρύνουν τήν ψυχή. Βοηθοῦν στήν προσευχή.
Οἱ Πατέρες ἔχουν κάνει μία διάκρισι στόν ψυχοδιανοητικό κόσμο καί λέγουν: Διακρίνουν τόν νοῦν εἰς διάνοιαν, φαντασίαν, αἴσθησιν καί δόξαν (δοξασία, γνώμη). Μία ἀπ᾿ αὐτές τίς δυνάμεις ἔχει πολλήν ἰσχύν, διότι ἄγει καί φέρει τόν ἄνθρωπο σέ διάφορες καταστάσεις. Κι αὐτή εἶναι ἡ αἴσθησις. Βλέπετε ἀνθρώπους, πού εἶναι ἐνώπιον τοῦ θανάτου ἤ ἄλλων μεγάλων γεργονότων, φαίνεται ἐξωτερικῶς ὅτι συμμετέχουν, ἀλλά ἐσωτερικῶς πόρρω ἀπέχουν. Διότι, ἐάν ἡ αἴσθησις αὐτή δέν πνευματοποιηθῆ, σέ ὁδηγεῖ ἐκεῖ πού εἶναι. Ἡ αἴσθησις αὐτή δημιουργεῖται καί διαμορφώνεται μέ τήν συνήθεια….
-Τί κάνουμε, Γέροντα, ὅταν δεχώμεθα λογισμούς εἰς βάρος τοῦ Γεροντός μας;
-Τρέχουμε νά τούς ἐξομολογηθοῦμε. Μπορεῖ μερικοί λογισμοί μας νά στέκουν, διότι καί ὁ Γέροντάς μας εἶναι ἄνθρωπος καί μπορεῖ σέ κάτι νά σφάλλη. Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι θέμα δικό μας, τοῦ ὑποτακτικοῦ. Ἐμᾶς μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ σωτηρία μας.
-Πρέπει νά φοβούμεθα τόν Θάνατο, Γέροντα;
-Βεβαίως, ἀλλά αὐτός ὁ φόβος εἶναι ποικίλης ποιότητος. Στήν ἀρχή τόν φοβᾶσαι, διότι ἀκόμη ἔχεις ἐνοχές μέσα σου καί δέν ἔχεις καθαρισθῆ. Μετά ὅμως ἔχεις χαρά, σύμφωνα μέ τό ρητό ἀπό τίς Παροιμίες: «Θάνατος δικαίοις ἄνεσις». Καί ἄλλοῦ λέγει:»Μνήσθητι τῶν ἐσχάτων καί οὐ μή ἁμάρτῃ».
-Τί ἔχετε νά μᾶς πῆτε, Γέροντα, γιά τόν σημερινό κόσμο;